مهرگان

mehregan64 — Tue, 03 Nov 2009 14:25:18 GMT

نبودنت بهترين بهانه است براي اشک ريختن ...

ولي کاش بودي تا اشکهايم از شوق ديدارت سرازير ميشد ...

کاش بودي و دستهاي مهربانت مرهم همه دلتنگيها و نبودنهايت ميشد ...

کاش بودي تا سر به روي شانه هاي مهربانت مي گذاشتم

و دردهايم را به گوش تو ميرساندم... بدون تو عاشقي برايم عذاب است

ميدانم که نميداني بعد از تو ديگر قلبي براي عاشق شدن ندارم...

کاش ميدانستي که چقدر دوستت دارم و بيش از عشق بر تو عاشقم...

ميداني که اگر از کنارم بروي لحظه هاي زندگي برايم پر از درد و عذاب ميشود

ميدانم که نميداني بدون تو ديگربهانه اي نيست براي ادامه ي زندگي جزانتظار آمدنت ...

باران

mehregan64 — Mon, 26 Oct 2009 19:45:18 GMT

باران ببار

این خسته

این خشک

می شکندم.

چندی است

......

فصل بهار را

به رخم می کشند

ومن

حیران

که این با شکوه

یا که پر از شکوه

تا کجا می بردم

یا که

می کشاندم

کشان کشان

با برگ

mehregan64 — Mon, 21 Sep 2009 10:39:18 GMT

حریق خزان بود !!!

همه برگها آتش سرخ

همه شاخه ها شعله زرد

درختان همه دود پیچان

به تاراج باد!

و برگی که می سوخت

می ریخت

می مرد.

و جامی سزاوار چندین هزار آفرین

که بر سنگ می خورد...

من از جنگل شعله ها می گذشتم

غبار غروب

به روی درختان فرو می نشست

و باد غریب

عبوس، از بر شاخه ها می گذشت

و سر در پی برگها می گذاشت.

فضا را صدای غم آلود برگی که فریاد می زد

وبرگی که دشنام می داد

و برگی که پیغام گنگی به لب داشت لبریز می کرد

و در چشم برگی که خاموش خاموش می سوخت

نگاهی ، که نفرین به پاییز می کرد........

باز هم رمضان

mehregan64 — Fri, 28 Aug 2009 14:14:18 GMT

خدایا هدایتم کن زیرا میدانم گمراهی چه بلای خطر ناکی است......

چرا تو ای شکسته دل خدا خدا نمیکنی؟

خدای چاره ساز را چرا صدا نمی کنی ؟

به هر لب دعای تو ، فرشته بوسه می زند

برای درد بی امان ، چرا دعا نمی کنی ؟

ز پرنیان بسترت ، شبی جدا نبوده یی

پرند خواب را زخود ، چرا جدا نمی کنی ؟

به قطره قطره اشک تو ، خدا نظاره میکند

به وقت گریه ها چرا خدا خدا نمی کنی ؟

سحر زباغ ناله ها ، گل مراد می دمد

به نیمه شب چرا لبی به ناله وا نمی کنی ؟

ز اشک نقره فام خود ، به کیمیای نمیشب

مس سیاه قلب را چرا طلا نمی کنی ؟

غروب

mehregan64 — Thu, 13 Aug 2009 17:57:18 GMT

فریب

mehregan64 — Mon, 18 May 2009 13:26:18 GMT

کو یک خنده

یک تبسم زیبا ؟؟!!

یک صوت صادقانه

یک آوای بی ریا ؟

آری چه کرد باید ؟

با دسته های خنجرپیدا از آستین

لبخندها فریب

و مهربان صدایی اگر هست در زمین

سوز نوای زمزمه جویبارهاست..........

mehregan64 — Mon, 04 May 2009 13:24:18 GMT

چند سخن از امام علی(ع)

جبران ضرری که از سکوت به تو میرسد آسانتر از جبران حرف نابجاست.

جرعه جرعه خشم خود را فرو ده...من شربتی با پایانی این همه شیرین وته مزه ای این همه گوارا ندیدم.

اگر از دوست جدا میشوی رشته ای از دوستی را بگذار بماند...تا اگر روزی خواست با همان رشته به دوستی برگردد.

به کسی علاقه مند نشو که هیچ از تو خوشش نمی آید...نشود که هر اندازه دلت میخواهد دوستی ادامه پیدا کند دوستت بخواهد که

دوستی تمام شود.

مطمئن ترین رشته ای که میتوانی بگیری رشته بین تو وخداست.

آدمی که به روزگار اعتماد کند روزگار به او خیانت میکند...

روزگار پیش چشم هرکه عزیزو بزرگ شود...همان روزگار او را کوچک و خوار میکند...

اگر میترسی در راهی گم شوی همان اول راه پا پس بکش ... چون در آستانه سرگردانی باز ایستادنو تامل بهتر است.

هر چه نمیدانی نگو...حتی اگر آنچه میدانی کم است.

خودت را عادت بده به صبوری ...به تحمل ناگواریها.

در رابطه با دیگران دل خودت را میزان قرار بده...هر چه نمیخواهی درباره ات بگویند...درباره کسی نگو.

mehregan64 — Sat, 18 Apr 2009 07:40:18 GMT

(اما تو!......)

یاد داری که به من میگفتی:

هیچ کس،

حتی تو

من سخنهای تو باور کردم،

- اما تو...؟!

دوستی

دل من دیر زمانی است که می پندارد

- دوستی نیز گلی است:

- مثل نیلوفرو ناز

ساقه تردو ظریفی دارد.

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

جان این ساقه نازک را

- دانسته

بیازارد!

در زمینی که ضمیر منو توست

از نخستین دیدار

هر سخن ،هر رفتار

دانه هایی است که می افشانیم

برگو باریست که میرویانیم

آب و خورشید و نسیمش مهر است

گر بدانگه که بایست به بار آید

زندگی را به دل انگیز ترین چهره بیاراید

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف،

که تمنای وجودت همه او باشدو بس

بی نیازت سازد ،از همه چیزو همه کس.

mehregan64 — Mon, 16 Feb 2009 21:27:18 GMT

من زنده بودم اما انگار مرده بودم

از بس که روزها را با شب شمرده بودم

یک عمر دورو تنها تنها به جرم اینکه

او سر سپرده می خواست

من دل سپرده بودم

یک عمر می شد آری در ذره ها بگنجم

از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

در آن هوای دلگیروقتی غروب میشد

گویی به جای خورشید من زخم خورده بودم

وقتی غروب میشد...وقتی غروب میشد

کاش آن غروبها را از یاد برده بودم

رفتنو...

mehregan64 — Thu, 04 Dec 2008 11:35:18 GMT

در آن دقايق پر اضطرابو پر تشويش
رها زشاخه بر امواج بادها ميرفت

به رودها پيوست.....................
و روي رود روان رفت برگ مرگ انديش

به رود زمزمه گر گوش كن كه مي خواند
سرود رفتنو بر نگشتنها...