تا سحر اي شمع بر بالين من
امشب از بهر خدا بيدار باش
سايه غم ناگهان بر دل نشست
رحم كن امشب مرا غمخوار باش
كام اميدم به خون آغشته شد
تيرهاي غم چنان بر دل نشست
كاندرين درياي مست زندگي
كشتي اميد من بر گل نشست
آه، اي ياران به فريادم رسيد
ورنه مرگ امشب به فريادم رسد
ترسم آن شيرين تر از جانم زراه
چون به دام مرگ افتادم رسد
گريه و فرياد بس كن شمع من
بر دل ريشم نمك ديگر مپاش
قصه ي بي تابي دل پيش من
بيش ازين ديگر مگو خاموش باش
جز توام اي مونس شبهاي تار
در جهان ديگر مرا ياري نماند
زان همه ياران بجز ديدار مرگ
با كسي اميد ديداري نماند
همدم من،مونس من،شمع من
جز توام در اين جهان غمخوار كو؟
واندرين صحراي وحشت زاي مرگ
واي بر من واي بر من يار كو؟
اندرين زندان من امشب شمع من
دست خواهم شستن ازين زندگي
تا كه فردا همچو شيران بشكنند
ملتم زنجيرهاي بندگي...
عشق بزرگم آه چه آسان حرام شد
مي شد بدانم اينكه خط سرنوشت من
از دفتر كدام شب بسته وام شد؟
اول دلم فراق تو را سرسري گرفت
وان زخم كوچك دلم آخر جذام شد
گلچين رسيدو نوبت با من وزيدنت
ديگر تمام شد گل نازم تمام شد
شعر من از قبيله ي خون است خون من
فواره از دلم زدو آمد كلام شد
ما خون تازه در تن عشقيمو عشق را
شعر منو شكوه تو رمزالدوام شد
بعد از تو باز عاشقيو باز... آه نه
اين داستان به نام تو اينجا تمام شد
شهریور 1388
مرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
بهمن 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
